Ο υποβιβασμός του Εργοτέλη και η αβεβαιότητα για το αύριο της ομάδας, έχει επιφέρει και την απομάκρυση απο το σύλλογο ιστορικών στελεχών. Ετσι μετά την αποχώρηση του νούμερο 1 προπονητή των τημάτων υποδομής του Εργτέλη Βασίλη Πλεσίτη (Διαβάστε εδώ την επιστολή του), ήρθε η σειρά ενός ανθρώπου που πρόσφερε πολλά στο σύλλογο ως ποδοσφαιριστής, προπονητής, αλλά και τεχνικός διευθυντής. Ο λόγος για τον Σταύρο Λαμπράκη, ο οποίος με επιστολή που έστειλε στα ΜΜΕ εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτήν του την απόφαση. "Αντίο Εργοτέλη μου! Ένας μεγάλος κύκλος της ζωής μου έκλεισε. Είμαι ευγνώμων για όσα μου έδωσες, περήφανος για όσα σου έδωσα.Εύχομαι ο Εργοτέλης να επιστρέψει γρήγορα στην κατηγορία που ανήκει και που αξίζει να είναι. Έχει την ιστορία, τη φανέλα, ανθρώπους που αγαπούν την ομάδα με τεχνογνωσία και κυρίως έχει την κυψέλη του ποδοσφαίρου το Μαρτινέγκο σαν εχέγγυο για να βρεθεί και πάλι στον δρόμο των επιτυχιών που θα φέρει την επιστροφή στο προσκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Άλλωστε έχει γίνει στο παρελθόν και θα γίνει και στο μέλλον με πίστη, δουλειά και συλλογικότητα" αναφέρει στην επιστολή του ο Σταύρος Λαμπράκης.
Αναλυτικά η επιστολή παραίτησης του Σταύρο Λαμπράκη:
Ήρθε η ώρα, λοιπόν.
Αντίο Εργοτέλη μου!
Μετά από 16 χρόνια.
Γεμάτος συναισθήματα και αναμνήσεις.
Ευχαριστώ από καρδιάς τη διοίκηση Σουλτάτου – Τζώρτζογλου, που με έφερε στον Εργοτέλη, αρχικά, ως ποδοσφαιριστή το 2000 και πέντε χρόνια αργότερα ως team manager δίνοντας μου τη δυνατότητα να συνεχίσω να προσφέρω από ένα νέο πόστο στο Σύλλογο.
Την οικογένεια Παπουτσάκη για την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν. Επίσης, θα ήθελα να αναφερθώ στον αείμνηστο Απόστολο Παπουτσάκη, έναν άνθρωπο που έδωσε τη ζωή του για τον Εργοτέλη, έναν άνθρωπο που οραματίστηκε έναν διαφορετικό Εργοτέλη, ένα διαφορετικό ποδόσφαιρο… Ήταν, είναι και θα παραμείνει ένας ξεχωριστός άνθρωπος στην καρδιά μου.
Το «παρεάκι του Μαρτινέγκο», που τον Ιανουάριο του 2013 μπήκε μπροστά και οδήγησε την ομάδα στην άνοδο, ξανά στην Superleague. Ήταν οι άνθρωποι που πίστεψαν ότι ως προπονητής μπορώ ν' ανταποκριθώ και να πετύχουμε τον δύσκολο στόχο της ανόδου, τον οποίο και καταφέραμε.
Τον Γιάννη Δασκαλάκη ιδιαίτερα για τις χαρές και τις λύπες που ζήσαμε μαζί.
Τους φιλάθλους του Εργοτέλη για την αγάπη και την στήριξη τους.
Όλους τους εργαζόμενους στα γραφεία. Τους ανθρώπους που δούλεψαν στο ποδοσφαιρικό τμήμα. Τους προπονητές, γιατρούς, φυσιοθεραπευτές, φροντιστές και κυρίως τους ποδοσφαιριστές που φόρεσαν τη φανέλα του Εργοτέλη. Νιώθω ιδιαίτερη χαρά και υπερηφάνεια να βλέπω παιδιά που ξεκίνησαν από το Μαρτινέγκο να κάνουν καριέρα στο ποδόσφαιρο, να φοράνε το εθνόσημο και εκτός από καλοί παίκτες να έχουν το φρόνημα, το ήθος και τον χαρακτήρα που ο Εργοτέλης τους γαλούχησε.
Ένας μεγάλος κύκλος της ζωής μου έκλεισε. Είμαι ευγνώμων για όσα μου έδωσες, περήφανος για όσα σου έδωσα.
Εύχομαι ο Εργοτέλης να επιστρέψει γρήγορα στην κατηγορία που ανήκει και που αξίζει να είναι. Έχει την ιστορία, τη φανέλα, ανθρώπους που αγαπούν την ομάδα με τεχνογνωσία και κυρίως έχει την κυψέλη του ποδοσφαίρου το Μαρτινέγκο σαν εχέγγυο για να βρεθεί και πάλι στον δρόμο των επιτυχιών που θα φέρει την επιστροφή στο προσκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Άλλωστε έχει γίνει στο παρελθόν και θα γίνει και στο μέλλον με πίστη, δουλειά και συλλογικότητα.
Με εκτίμηση,
Σταύρος Λαμπράκης
