Συνέντευξη στον Δήμο Γεωργακόπουλο

Με καριέρα στο ΝΒΑ, κατακτήσεις πρωταθλημάτων σε Ελλάδα και Ευρώπη και παρουσία στην εθνική ομάδα κάνει περήφανους όλους τους κρητικούς. Ο ίδιος λατρεύει τον τόπο του και σε κάθε ευκαιρία που βρίσκει, πηγαίνει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στα Χανιά. Για του λόγου το αληθές, το MVPτον συνάντησε στην Αθήνα, λίγες ώρες μετά την επιστροφή του από την Κρήτη.

«Η αγάπη για το νησί»

-Αντρέα πας συχνά στην Κρήτη;

«Με την πρώτη ευκαιρία που βρίσκω, πηγαίνω οπωσδήποτε. Και το καλοκαίρι που έχω περισσότερο χρόνο, το μεγαλύτερο μέρος των διακοπών μου το περνάω στα Χανιά».

-Και το αγαπημένο σου μέρος ποιο είναι;

«Η παραλία Ίλιγγας στη χώρα των Σφακίων είναι το αγαπημένο μου μέρος. Εκεί βρίσκω την απόλυτη ηρεμία. Βέβαια και μέσα στα Χανιά οι βόλτες στο Κουμ Καπί και στο παλιό λιμάνι είναι πολύ ωραίες».

-Προτιμάς και τα κρητικά φαγητά;

«Εννοείται! (γελάει!) Υπάρχει κάτι καλύτερο από τις σφακιανές πίτες;»

«Το ξεκίνημα και το μεγάλο άλμα»

-Το μπάσκετ από πού το ξεκίνησες;

«Στα 11 μου πήγα στον Κύδωνα Χανίων. Εκεί έμεινα 5 χρόνια και μετά έφυγα για την Αθήνα και τον Παναθηναϊκό. Έπαιξα 2 χρόνια στην ακαδημία και στα 18 πήγα στην πρώτη ομάδα. Ακολούθησε απο εκεί και μετά η επαγγελματική μου πορεία»

-Πώς ήταν αυτή η μετάβαση από τα Χανιά στην Αθήνα; Γιατί ήσουν μόλις 16 χρονών παιδί...

«Όπως κάθε ένας που έρχεται στην Αθήνα από την επαρχία, έτσι κι εγώ δυσκολεύτηκα πολύ στις μετακινήσεις μου, αφού έκανα δύο ώρες να πάω στο γήπεδο. Ωστόσο, μπαίνοντας στη ρουτίνα των προπονήσεων και με τη θέληση που είχα για μπάσκετ, τα ξεπέρασα όλα».

-Τι σου έχει μείνει στο μυαλό από εκείνα τα χρόνια;

«Η παρουσία πολλών αστεριών στην ομάδα  του Παναθηναικού που ήταν για πολλά χρόνια στην κορυφή του μπάσκετ ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Παίκτες με τόσες εμπειρίες που όμως ήταν τόσο απλοί στη συμπεριφορά τους»

-Θυμάσαι κανένα περιστατικό από τότε;

«Αξέχαστα μου έχουν μείνει τα μονά που παίζαμε με τον Μποντιρόγκα πριν την προπόνηση. Εγώ τότε είχα ελάχιστο χρόνο συμμετοχής στους αγώνες και αυτό για μένα ήταν το παιχνίδι!»

«Το υπερατλαντικό όνειρο»

-Στη συνέχεια έπαιξες σε Περιστέρι και ΑΕΚ. Πώς όμως προέκυψε η Αμερική και το ΝΒΑ;

«Το 2003 έγινα ντραφτ από τους Ντιτρόιτ Πίστονς. Μετά από 2 χρόνια και ενώ αγωνιζόμουν στην ΑΕΚ, θεώρησα πως ήμουν έτοιμος για το μεγάλο βήμα στην Αμερική».

-Ωστόσο, ήσουν ένας αθλητής χωρίς πολλές εμπειρίες και παραστάσεις. Πώς θεώρησες ότι ήσουν έτοιμος;

«Στην Ελλάδα δε μου είχαν δωθεί πολλές ευκαρίες. Εγώ, όμως ήθελα να βελτιωθώ ως αθλητής και έτσι πήρα μέρος στην προετοιμασία των Πίστονς. Τα πήγα καλά, είδα πως μπορώ να σταθώ σε αυτό το επίπεδο και είπα πως δε φεύγω από'δω αν δεν παίξω στο ΝΒΑ».

-Και τα κατάφερες τελικά. έπαιξες με τους Σιάτλ Σουπερσόνικς. Για μίλησε μας λίγο για αυτή την εμπειρία.

«Τι να πρωτοπεί κανείς. Εντελώς διαφορετικός κόσμος. Στα γήπεδα η ατμόσφαιρα είναι φανταστική, με τους φιλάθλους να ευχαριστιούνται το ωραίο μπάσκετ και όχι μόνο τη νίκη της ομάδας τους. Και είναι ο τρόπος παιχνιδιού τέτοιος που ένας αθλητής μπορεί να αναδείξει τις δυνατότητές του».

-Ποιες είναι οι διαφορές του ΝΒΑ με την Ευρώπη όμως;

«Εκεί το μπάσκετ είναι πιο ελεύθερο, ενώ στην Ευρώπη υπάρχει περισσότερο η τακτική και η σκέψη. Αυτό το κομμάτι του παιχνιδιού στην Αμερική μπαίνει μόνο στο τέλος όπου κρίνεται ο τίτλος. Ωστόσο, μια κορυφαία ομάδα της Ευρωλίγκας είναι σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με το ΝΒΑ».

-Και την απόφαση να γυρίσεις πίσω στην Ευρώπη πώς την πήρες;

«Στην Αμερική έπαιζα με συμβόλαιο ημέρας, δεν ήμουν με συμβόλαιο μηνών ή ανά σεζόν. Αφού πήρα αυτά που ήθελα από το ΝΒΑ, στη συνέχεια αναζήτησα κάτι πιο σταθερό και πιο σίγουρο. Έτσι γύρισα στη Βίρτους Μπολόνια, αρχικά, και στη συνέχεια στο ελληνικό πρωτάθλημα».

«Το εισιτήριο για την εθνική ομάδα»

-Τι σημαίνει για σένα το κεφάλαιο Εθνική ομάδα;

“Κάθε αθλητής είναι περήφανος να αγωνίζεται με την εθνική του ομάδα. Εγώ το κυνηγούσα πολλά χρόνια αυτό και είμαι πολύ χαρούμενος που τα κατάφερα τελικά”.

-Ποιο πιστεύεις πώς ήταν το κλειδί της κλήσης σου στην εθνική;

“Γι'αυτό καλύτερα να ρωτήσεις τον προπονητή μου! (γελάει!) Εγώ πάντα έδινα τον καλύτερο εαυτό μου στην προετοιμασία και σε συνδιασμό με την καλή παρουσία που είχα στο πρωτάθλημα με το Μαρούσι, κατάφερα και κλήθηκα  τότε στην εθνική».

«Κόλλημένος με την Κρήτη!»

-Αν και είναι πολύ νωρίς για να συζητάμε κάτι τέτοιο, τι θα'θελες να κάνεις όταν σταματήσεις το μπάσκετ;

«Θα γυρίσω στα Χανιά. Όλα αυτά τα χρόνια που είμαι μακριά και πηγαίνω μόνο για διακοπές, μου έχει λείψει πάρα πολύ η Κρήτη. Είναι και η οικογένειά μου εκεί, οπότε θα επιστρέψω σίγουρα».

-Με το μπάσκετ όμως θα είναι δύσκολο να ασχοληθείς, αφού δεν είναι ανεπτυγμένο το μπάσκετ στα Χανιά. Γιατί συμβαίνει αυτό;

«Απλά δεν υπάρχει συνέπεια και οργάνωση. Ακόμα και όταν κάτι πάει να γίνει, είναι περιστασιακό, αφού δεν υπάρχει ούτε υπομονή, ούτε επιμονή».

-Αντρέα, σ'ευχαριστώ πολύ και εύχομαι να εκπληρώσεις όλους τους στόχους σου.

«Κι εγώ σ'ευχαριστώ κι εύχομαι ό,τι καλύτερο στο περιοδικό».

Τι πρέπει να γνωρίζετε για τον Ανδρέα Γλυνιαδάκη

Ο Ανδρέας Γλυνιαδάκης γεννήθηκε  στα Χανιά στις 26 Αυγούστου 1981. Εχει ύψος 2,16 μ. αγωνίζεται στη θέση του σέντερ.Έχει αγωνιστεί στην ομάδα των Χανίων, στην ΑΕΚ, το Περιστέρι, τον ΠΑΟ. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε την Ευρωλίγκα το 2000 στο Κλειστό γήπεδο του ΠΑΟΚ, Θεσσαλονίκη και 4 πρωταθλήματα (1998, 1999, 2000, 2001).

Το 2003 επιλέχθηκε στο δεύτερο γύρο του ντραφτ από τους Ντιτρόιτ Πίστονς, ενώ έχει αγωνιστει υπό δοκιμή στους Ατλάντα Χωκς και τους Μπόστον Σέλτικς.

Το Σεπτέμβριο του 2007 επέστρεψε στην ΑΕΚ αλλά σύντομα έλυσε τη συνεργασία του με την ομάδα. Στις 11 Οκτωβρίου 2007 ανακοινώθηκε επίσημα η απόκτησή του από την ομάδα του Αμαρουσίου. Το 2008 κατέκτησε την τρίτη θέση με το Μαρούσι στο πρωτάθλημα Ελλάδας που εξασφάλισε την έξοδο της ομάδας στην Ευρωλίγκα. Μέχρι σήμερα έχει αγωνιστεί στις ομάδες Χανιά, ΑΕΚ, Περιστέρι, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Albuquerque Thunderbirds, Ατλάντα Χοκς, Σιάτλ Σόνικς, Βίρτους Μπολόνια και Μαρούσι. Από τις 10/7/2009 έως τον Ιούνιο 2012 ήταν παίκτης του Ολυμπιακού ΣΦΠ. Το 2012 κέρδισε την Ευρωλίγκα με τον Ολυμπιακό. Τον Ιούνιο 2012 πήρε μεταγραφή στην Αστάνα, ομάδα καλαθοσφαίρισης του Καζακστάν.

Με την Εθνική Ελλάδος των εφήβων κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ το 1998.

Η πρώτη του συμμετοχή στην Εθνική Ανδρών ήταν στις 14 Ιουνίου 2002 στον αγώνα με την Ιταλία (ήττα της εθνικής με 66-64). Συμμετείχε στο τουρνουά Ακρόπολις το 2007 με την Εθνική Ανδρών και αποκλείστηκε από τη δωδεκάδα πριν το Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας. Επιλέχθηκε για το προολυμπιακό τουρνουά και για την ολυμπιακή ομάδα της Ελλάδας το 2008.

Στο Ευρωμπάσκετ του 2009 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο.