Του Γιώργου Κορτσιδάκη

Οσο μακάβριο και αν ακούγεται, δεν είμαστε τίποτα.

Σήμερα είμαστε, αύριο, δεν είμαστε. Εχουμε φύγει.

Η τραγωδία του 40χρονου επιχειρηματία αθλητικών ειδών Σταμάτη Περβολαράκη, ήταν μια ακόμη επιβεβαίωση, όπως πολλές, που συμβαίνουν  καθημερινά.

Ο νέος αυτός άνθρωπος, γεμάτος ζωή, την μια στιγμή έκανε όνειρα με την οικογένεια του και τα παιδιά του και την άλλη κρατούσε το αλισοπρίονο που του πήρε τη ζωή, την ώρα που έκανε αγροτικές εργασίες στο σπίτι του, στην Ελιά.

Δεν υπάρχουν λόγια, για να περιγράψεις, αυτές τις τραγωδίες.

Απλά συμβαίνουν. Είναι η κακιά ώρα, είναι η κακιά στιγμή.

Ο Σταμάτης, ήταν φίλος. Οπως και όλη η οικογένεια του.

Ενα παιδί με πάθος για τη ζωή, δυναμικός, με αρχές που πήρε απο τον πατέρα του, ιστορικό και πρωτοπόρο για την περιοχή μας επιχειρηματία αθλητικών ειδών Στέλιο Περβολαράκη.

Ο Σταμάτης ήταν μέσα σε όλα. Μέσα στις επιχειρήσεις, με τα αθλητικά είδη, μέσα στην αγορά.

Είχε ωραίες σκέψεις και φρέσκιες ιδέες. Που έμειναν όμως, στην μέση.

Είχε μια όμορφη οικογένεια, με δυο παιδάκια, που τα αφήνει πίσω.

Τι να πείς στους ανθρώπους αυτούς, για το κακό που τους βρήκε.

Με ποια λόγια να τους παρηγορήσεις. Δεν υπάρχουν.

Ο Σταμάτης Περβολαράκης, ήταν πολύ αγαπητός στην κοινωνία του Ηρακλείου.

Η είδηση του σοβαρού τραυματισμού του, υπήρξε σοκαριστική, για όλους μας, πριν καν επέλθει το μοιραίο.

Πολύς κόσμος, έσπευσε να ανταποκριθεί στην έκκληση για αίμα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν φωτιά.

Πιστέψαμε, ότι ίσως υπήρχαν κάπόιες ελπίδες. Δεν υπήρχαν όμως.

Οι γιατροί έδωσαν μεγάλη μάχη, αλλά ο Σταμάτης, είχε ήδη ξεκινήσει, την πορεία του για το μεγάλο ταξίδι.

Καλό Παράδεισο, φίλε μου!

Κουράγιο στην οικογένεια σου, στον πατέρα του, τον κυρ-Στέλιο, που ήσουν το καμάρι του.

Στη μητέρα σου, στην αδερφή σου, την Φένια, στην σύζυγο σου, στα παιδάκια σου.

Μακάρι, να βρούν την δύναμη και το κουράγιο, να συνεχίσουν.