Your description goes here

Το καμπανάκι του κινδύνου,  για τον τρόπο που η Σουηδία αντιμετωπίζει την υπόθεση του κορωνοϊου, κρούει με ανάρτηση του στην επίσημη σελίδα του στο Facebook, ο προπονητής Γιάννης Χριστόπουλος, ο οποίος ζεί και εργάζεται εκει.

Ο 47χρονος προπονητής απο την Καλαμάτα, πολύ γνωστός στο Ελληνικό ποδοσφαιρικό κοινό απο το παλαιότερο πέρασμα του σε διάφορες ομάδες της Ελλάδος (Γιάννινα, Πλατανιά, Λεβαδειακό), εργάζεται σήμερα στην Σουηδική "Ακρόπολις", μια ομάδα η οποία στηρίζεται σε Ελληνες της Σουηδίας.
Ο ίδιος -και δεν είναι η πρώτη φορά-αναφέρεται με σκληρά λόγια για την καθυστερημένη αντίδραση της Σουηδίας, στην υπόθεση του κορωνοϊου.

Οπως και στην εφαρμογή ενός τύπου "ανοσία της αγέλης" που εφαρμόζουν και εκεί, με ημίμετρα, κόντρα στην πανδημία.

Σε μια χώρα, η οποία φαίνεται να σφυρίζει αδιάφορα, την ίδια ώρα που οι θανατοι απο τον κορωνοϊό, είναι στο ίδιο επίπεδο με την Ελλάδα.

Ο Ελληνας τεχνικός, γνωστός για την σοβαρότητα των τοποθετήσεων του κατά καιρούς, γράφει ότι "θα έλεγα ότι η Στοκχόλμη ετοιμάζεται να συναντήσει το θάνατο και την τραγωδία, αλλά δεν ετοιμάζεται καν".

 Οπως γράφει ο Γιάννης Χριστόπουλος:

"Κορωναίος: 55 συνολικά οι θάνατοι στην Ελλάδα, 59 σε μια μέρα την Τετάρτη στη Σουηδία. Σε μία χώρα που έχει ένα εκατομμύριο λιγότερο πληθυσμό από την χώρα μας. Διαθέσιμες πλέον εντατικές κλίνες στη Στοκχόλμη  μόλις 7... Οι ειδικοί υπολογίζουν την κορύφωση γύρω στις 5-10 Μαΐου! Και είναι λογικό γιατί βρίσκεται 2-3 εβδομάδες πίσω από την Ελλάδα. Η ζωή συνεχίζεται κανονικά μαζί με κάποια ημίμετρα.

Η θεωρία της ανοσίας της αγέλης η οποία απέτυχε παταγωδώς σε Αγγλία και Αμερική ή ουσιαστικά η ανθρωποκτονία στο βωμό του χρήματος;
Περιμένω να δω τι θα ακολουθήσει. Αν και για εμένα είναι απλά μαθηματικά.
Θα έλεγα ότι η Στοκχόλμη ετοιμάζεται να συναντήσει το θάνατο και την τραγωδία, αλλά δεν ετοιμάζεται καν.
Χρήμα εναντίον ζωής σημειώσατε άσο; Ίδωμεν λίαν συντόμως".

Σε πρόσφατη συνέντευξη του στην ιστοσελίδα 10.gr o Γιάννης Χριστόπουλος, είχε εκφράσει ξανά την ανησυχία του.

Οπως είχε πει «εδώ δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Ο κόσμος κυκλοφορεί κανονικά στους δρόμους, τα μαγαζιά είναι ανοιχτά τα μέσα μεταφοράς γεμάτα. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια ήταν επίσης ανοιχτά μέχρι πριν λίγες ημέρες. Υπάρχουν περισσότερα από χίλια κρούσματα επιβεβαιωμένα και μαζί δυστυχώς οι πρώτες ανθρώπινες απώλειες. Οι Σουηδοί όμως το αντιμετωπίζουν μάλλον με έναν τρόπο πιο… βρετανικό. Ο τρόπος που αντιμετωπίζει η Κυβέρνηση την κατάσταση στη χώρα μας, στην Ελλάδα είναι πραγματικά διαφορετική σε σχέση με αυτό που συμβαίνει εδώ. Προσωπικά είμαι πολύ πιο κοντά στον δικό μας τρόπο σκέψης. Προέχει η δημόσια υγεία και η ασφάλεια. Νιώθω καλύτερα γνωρίζοντας ότι στην Ελλάδα η οικογένεια μου βρίσκεται υπό μια δεσμίδα μέτρων προστασίας. Όταν είσαι μακριά ανησυχείς περισσότερο γιατί δεν μπορείς να βοηθήσεις. Έχει σημασία λοιπόν να ξέρεις ότι το κράτος λειτούργησε με αντανακλαστικά. Και ότι προσπαθεί να προστατεύει κάθε πολίτη. Η Σουηδία είναι πραγματικά πολύ οργανωμένη σε όλα. Το καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή. Μου έχει κάνει εντύπωση λοιπόν ότι δεν έχουν προκύψει ήδη κάποια μέτρα αντίστοιχα με τα ελληνικά. Αλλά αυτός είναι ο τρόπος της».

 

 

Η πανδημία του κορωνοϊου, πλήττει ήδη και τα μέσα ενημέρωσης της χώρας.

Ηδη τα πρώτα σημάδια, με απολύσεις, πάγωμα συμβάσεων και άλλα παράξενα τερτίπια με φόντο την...επιδότηση που θα πάρουν οι επιχειρήσεις απο το κράτος, ως μέτρο στήριξης, έχουν κάνει την εμφάνιση τους.

Το αθλητικό ρεπορτάζ, έχει τεθεί στο περιθώριο, τον τελευταίο καιρό, καθώς το βάρος έχει πέσει στο ζήτημα του κορωνοϊου.

Ετσι, κάποιες επιχειρήσεις βρίσκουν πάτημα,ώστε να ξεφορτωθούν ένα "βάρος" που για τους επόμενους 2-3 μήνες, δεν αποτελεί για αυτούς, προτεραιότητα.

Εδώ βέβαια, θα πρέπει να επισημάνουνμε ότι  αν και η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω απο όλα, έχει μεγάλο ενδιαφέρον το πως βιώνει και ο αθλητισμός παγκόσμια την πανδημία, με σοβαρές "πληγές" αναβολή κορυφαίων διοργανώσεων όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες και ο τελικός του Τσάμπιονς Λίγκ, ένα μεγάλο ερωτηματικό για το αν θα τελειώσει αγωνιστικά η σεζόν, αλλά μικρές και μεγάλες ειδήσεις που καθημερινά αναδεικνύονται απο τους ίδιους τους αθλητές παγκόσμια, για το πως και οι ίδιοι βιώνουν την πανδημία.

Είναι όμως οπωσδήποτε και θέμα δυνατοτήτων και προσωπικού για ορισμένα ΜΜΕ, να μπορέσουν να καλύψουν σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, όλη την δηνοσιογραφία. Είναι λογική να υπάρχουν ελείψεις. Προτεραιότητα είναι η ανθρώπινη ζωή, σε αυτό δεν αμφιβάλει κανείς.

Ωστόσο, στην ...αναταραχή και τον πανικό, ο...λύκος χαίρεται και ορισμένοι εργοδότες (ο Θεός να τους κάνει), σκέφτονται την πάρτη τους και την τσέπη τους, αφήνοντας σε αυτήν την κρίσιμη εποχή, στην ανεργία ή στον "πάγο" (εργασιακά και οικονομικά), πολλούς εργαζόμενους.

Από τα πρώτα κρούσματα στα ΜΜΕ λόγω κορωνοιού, είναι  το κλείσιμο του ραδιοφωνικού σταθμού sport24radio.

Μιας αξιόλογης δημοσιογραφικής προσπάθειας, στα ερτζιανά τα τελευταία χρόνια.

Θα ήθελα να ευχηθώ, καλή δύναμη στους συναδέλφους, αρκετούς απο τους οποίους γνωρίζω προσωπικά και πραγματικά έκαναν σπουδαία δουλειά.

Το τάιμινγκ στο λουκέτο είναι πραγματικά τραγικό.

Ο ΠΣΑΤ και η ΕΣΗΕΑ σωστά το χαρακτηρίζουν προκλητικό.

Οπως αναφέρουν στην ανακοίνωση τους, ενέργειες όπως αυτή «εκτός του αντεργατικού χαρακτήρα τους, είναι τουλάχιστον αντικοινωνικές και  προκλητικές, καθώς στις δύσκολες αυτές στιγμές της χώρας χρειάζεται αλληλεγγύη, σύμπνοια και ομόνοια».

Ψιλά γράμματα για κάποιους, που τους ενδιαφέρει μόνο το τομάρι τους και όχι οι άλλοι.

Την ίδια ώρα, διαβάζουμε ότι ένα ακόμη μέσο (πολιτική εφημερίδα με συγκεκριμένη γραμμή), είναι έτοιμη και αυτή να βάλει λουκέτο και να ρίξει στην ανεργία 92 εργαζόμενους!

Πιθανόν να υπάρχουν και άλλα παραδείγματα σε όλη τη χώρα.

Αλλα φανερά και άλλα "κρυφά", με φόντο την...επιδότηση της κυβέρνησης και των μέτρων στήριξης που θα έχουν.

Τα δημοσιογραφικά όργανα καλούν τους εργαζόμενους του sport24 να μην υπογράψουν τις απολύσεις τους, τις οποίες και χαρακτηρίζουν "'ακυρες", εν μέσω κορωνοϊου.

Ενώ απαιτούν απο την κυβέρνηση να παρέμβει άμεσα, γιατί στο όνομα της...επιδότησης, ίσως συμβούν σημεία και τέρατα απο κάποιους "πονηρούς", που είναι έτοιμοι να συγχωνεύσουν μέσα σε αυτήν, συμφωνίες και συμβάσεις, με εργαζόμενους.

Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται καθαρά, ότι η οικονομική κρίση που έρχεται στα...απόνερα του κορωνοϊου, φαίνεται ότι θα επηρεάσει, για άλλον λιγότερο, για άλλο περισσότερο και την επαγγελματική καθημερινότητα μας.

Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο, την επόμενη μέρα, ότι προσπάθειες και να γίνουν.

Ο ιός της ...απάτης, άλλωστε, υπήρχε πάντα σε αφθονία στη χώρα μας, ένα παραπάνω σήμερα.

Θα έχει όμως σημασία, ειδικά σε αυτήν την περίοδο της πανδημίας, οι αντικοινωνικές συμπεριφορές και η εκμετάλευση που μπορεί να σχεδιάζεται απο ορισμένους λωποδύτες να καταγγελθεί.

Τα Διοικητικά Συμβούλια  της ΕΣΗΕΑ και του ΠΣΑΤ καταγγέλλουν την ιδιοκτησία του Ρ/Φ Sport24 Radio η οποία προχώρησε εν μέσω γενικευμένης κρίσης λόγω κορωνοϊου στο κλείσιμο του Ραδιοφωνικού σταθμού.
         Έγκαιρα οι δημοσιογραφικές ενώσεις είχαν επισημάνει το πρόβλημα και είχαν προειδοποιήσει με επιστολές και ανακοινώσεις για τη μεγάλη κρίση που ερχόταν, αρχής γενομένης για τους δημοσιογράφους που ασχολούνται με το αθλητικό ρεπορτάζ. Για μια ακόμη φορά απαιτούμε από τους εργοδότες να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας των συναδέλφων καθώς οι απολύσεις απαγορεύονται και είναι εκ του νόμου άκυρες. Καλούμε τους συναδέλφους να αρνηθούν να υπογράψουν τα έγγραφα της απόλυσής τους. «Λουκέτα» με δικαιολογία την επιδημία και τη μετάθεση ή την αναβολή αθλητικών γεγονότων αποτελούν πρόκληση και δεν θα μείνουν αναπάντητα.
         Οι αθλητικοί συντάκτες προσφέρουν έργο καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου και δεν είναι δημοσιογράφοι για συγκεκριμένα αθλητικά γεγονότα. Θα παλέψουμε με κάθε νόμιμο τρόπο, ώστε η κρίση του κορωνοϊού να μην αποτελέσει πρόσχημα επαναφοράς σε ένα σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα.
         Απαιτούμε από τη κυβέρνηση να παρέμβει άμεσα στο κλείσιμο του Sport24 Radio και παράλληλα να πάρει μέτρα ουσιαστικής προστασίας των δημοσιογράφων και στήριξης των Μέσων Ενημέρωσης.
Ενέργειες όπως αυτή του κ. Μάρη να κλείσει τον Sport24 Radio, εκτός του αντεργατικού χαρακτήρα τους, είναι τουλάχιστον αντικοινωνικές και  προκλητικές, καθώς στις δύσκολες αυτές στιγμές της χώρας χρειάζεται αλληλεγγύη, σύμπνοια και ομόνοια.

Ο νεαρός ποδοσφαιριστής της Κ17 του ΟΦΗ, Γιώργος Σημαιάκης έχασε τον πατέρα του (Βαγγέλη Σημαιάκη), και με ένα συγκλονιστικό γράμμα που ανέβασε στην σελίδα του στο Facebook με τίτλο "Ευχαριστώ μπαμπά", αλλά και μια φωτογραφία απο την τελευταία του επίσκεψη στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν, τον αποχαιρετάει, με εκπληκτικά λόγια που δείχνουν την ευαισθησία, αλλά και τον πόνο που βιώνει ο νεαρός ποδοσφαιριστής.

Ο πατέρας Βαγγέλης Σημαιάκης, έφυγε απο τη ζωή, μετά απο πολύμηνη νοσηλεία στο ΠΑΓΝΗ, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας.

Oλα αυτά τα χρόνια, στάθηκε δίπλα στο παιδί του και στην ποδοσφαιρική του διαδρομη τόσο στις υποδομές του ΟΦΗ, όσο και στις Μικτές ομάδες του Ηρακλείου.Αλλά ασφαλώς και στη ζωή.

Ο μικρός λίγο πριν ο "πατέρας" του φύγει, έγραψε ένα συγκλονιστικό κείμενο, το οποίο μοιράστηκε στο Facebook με τους φίλους του.

Ηταν ένα γράμμα που ίσως ήθελε να δώσει δύναμη στον πατέρα του, στην μάχη που έδινε.

Αναφέρεται σε όλα αυτά που ο πατέρας του του, πρόσφερε. Μικρές και μεγάλες στιγμές της καθημερινότητας τους.

 

Συλλυπητήρια ανακοίνωση εξέδωσε και η ΠΑΕ ΟΦΗ , καθώς όπως προαναφέραμε ο νεαρός Γιώργος Σημαιάκης αγωνίζεται στην Κ17 του ΟΦΗ. "Γιώργο, η οικογένεια του ΟΦΗ είναι δίπλα σου, σε αυτή τη δύσκολη στιγμή".

Θερμά συλλυπητήρια και απο εμάς στο νεαρό ποδοσφαιριστή και στην οικογένεια του.

Τους ευχόμαστε να βρούν δύναμη, ώστε να ξεπεράσουν την απώλεια τους.

Το "γράμμα" του μικρού στον πατέρα που έφυγε, ραγίζει πραγματικά καρδιές...

 «Ευχαριστώ, μπαμπά"

Το γιατί σου έχω τόση μεγάλη αδυναμία, πατέρα, παλαιότερα δεν μπορούσα να το καταλάβω. Τώρα όμως ξέρω. Για όλα αυτά που μου έμαθες. Για όλα αυτά που κάναμε μαζί και σαν σε όνειρο πια τα θυμάμαι και χαμογελώ.
Επειδή μ’ έμαθες να σέβομαι τα βιβλία. Μου τα έδινες και δε φοβόσουνα μην τα σκίσω, μην τα μουτζουρώσω. Μόνο καμιά φορά έγραφα στην πρώτη σελίδα το όνομά μου με τα αδέξια παιδικά μου γράμματα και μια καρδούλα δίπλα, μα ποτέ δε θύμωνες, επειδή ήξερες πως αυτός ήταν ο τρόπος μου για να σου εκφράσω ευγνωμοσύνη που εμπιστευόσουν τα πολύτιμά σου στα μικρά μου χέρια.
Επειδή μου έμαθες τη λέξη που θα έπαιζε τον πιο σημαντικό ίσως ρόλο στη ζωή μου μεγαλώνοντας: τη λέξη «κοίτα»! Κι έμαθα έτσι να παρατηρώ τα πάντα γύρω μου. Από τα πιο ασήμαντα, μέχρι τα πιο σοβαρά. Μου έμαθες να κοιτώ και να μη μένω μόνο εκεί που στέκεται το βλέμμα. Μου έμαθες πως καθετί στη φύση, όμορφο ή άσχημο, είναι χρήσιμο. Επειδή μ’ έμαθες πόσο σημαντική είναι η υπομονή στη ζωή και κάπως έτσι ανακάλυψα πόση υπομονή είχες κι εσύ ο ίδιος. Επειδή μου έμαθες όταν μου δίνουν κάτι να μη λέω μόνο «ευχαριστώ», αλλά να χαμογελώ κιόλας. Επειδή μου έμαθες να μη φοβάμαι να πω «συγγνώμη» και «σ’ αγαπάω». Επειδή μου έμαθες να κρίνω τους ανθρώπους βάσει χαρακτήρα κι όχι φυλής ή ιδιότητας.

Eπειδή μου έμαθες πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε τρωτοί –ακόμα και εσύ. «Μπαμπά;», έτρεξα να σε υποδεχτώ ένα μεσημέρι στην εξώπορτα, μα εσύ δεν είχες ανέβει ακόμη τη σκάλα. «Γέρασε ο μπαμπάς!», μου απάντησες βαριανασαίνοντας, όταν φάνηκες από τη στροφή, το βλέμμα μου καρφώθηκε στα δερμάτινα σανδάλια σου -που σημάδεψαν τη στιγμή και πλέον δε θα ξέχναγα ποτέ- κι έπειτα με πλάκωσε ολόκληρος ο ουρανός, επειδή ως τότε πίστευα πως ο δικός μου μπαμπάς ποτέ δεν έκλαιγε, ποτέ δεν αρρώσταινε και φυσικά ποτέ δε θα γερνούσε. Επειδή μου έμαθες πως και οι μπαμπάδες αρρωσταίνουνε κι ας μην το λένε. Από την μαμά το έμαθα δε μου είχες πει τίποτα. Εσύ στο νοσοκομείο, για μια «μια μεταμόσχευση», όπως μου είχες πει, «επέμβαση ρουτίνας». Ποτέ δε μας είπατε τη λέξη «καρκίνος», μα και εγώ και ο αδερφός μου το είχαμε καταλάβει. Εκείνη μου τηλεφώνησε και μου είπε πως αύριο θα έμπαινες στο χειρουργείο, μα δεν ήθελες να το μάθω. «Κάνε σαν να μην το ξέρεις», μου είπε. Κι έτσι έκανα.
«Μπαμπά μου, σ’ αγαπάω», σου είπα εκείνο το βράδυ τον στο τηλέφωνο, ξέροντας πως μπορεί και να ήταν η τελευταία φορά που στο έλεγα και μετά έκλαψα τόσο πολύ, επειδή έκατσα και σκέφτηκα όλα όσα περνούσαμε όταν ήμουν μικρός και με πήγαινες και έπαιζα μπάλα και μου μάθαινες πως να δίνω πάσα και πως να κάνω τριπλες... Το γιατί σου έχω τόση μεγάλη αδυναμία, πατέρα, παλαιότερα δεν μπορούσα να το καταλάβω.
Τώρα όμως ξέρω. Γιατί εκτός από όλα τα παραπάνω, μου έμαθες και κάτι ακόμα: να αντέχω όσα έρχονται, διότι «ουδέν κακό, αμιγές καλού». Επειδή με δίδαξες με τον καλύτερο τρόπο πως μπορεί κι εσύ να κλαις, μα όχι για πάντα. Μπορεί κι εσύ να αρρωσταίνεις, μα γίνεσαι καλά. Με δίδαξες με τον καλύτερο τρόπο πως κι εσύ γερνάς, όπως μεγαλώνω κι εγώ! Επειδή με έμαθες να βλέπω τον κόσμο γύρω μου με διαφορετικά μάτια. Και νιώθω τυχερός, μπαμπά μου, που τα ξέρω πια όλα αυτά. Σε ευχαριστώ! Στην πραγματικότητα, κάθε μητέρα και πατέρας είναι μοναδικοί στον κόσμο για τα παιδιά τους!»